به تارنمای سازمان انرژی های تجدیدپذیر و بهره وری انرژی برق خوش آمدید.

هاضم بستر لجن بی‌هوازی UASB
در اواخر دهه هفتاد میلادی تحقیقات و کوشش‌های بسیاری بعمل آمد تا نسل جدیدی از هاضم‌های بی‌هوازی سرعت بالا طراحی و ساخته شوند. در راکتورهای نسل جدید برای برطرف نمودن معایب فرآیندهای تخمیر بی‌هوازی متعارف نظیر پایین بودن غلظت باکتری و ناپایداری سیستم در برابر شوک های محیطی و عملیاتی، کوشش هایی بعمل آمد، تا بتوان به طریقی میکروارگانیسم‌های مفید را با دانسیته بالا در سیستم نگهداشت، تا بدین ترتیب امکان دستیابی به یک تخمیر بی‌هوازی سریع و مؤثر فراهم شود.
یکی از این روش‌ها تشکیل توده‌های میکروبی با دانسیته بالا در داخل سیستم است و راکتورهای UASB بر این اساس طراحی شده‌اند. به عبارت دیگر این نوع راکتورها قادر به تشکیل گرانول هایی از باکتری های بی‌هوازی می‌باشند، قطر این گرانول ها معمولاً 5-1 میلیمتر است. متخصصان دریافتند که در صورت تشکیل لجن گرانولی می‌توان بار زیادی از فاضلاب را به راکتور اعمال نمود، ولی فرآیند گرانول سازی در همه فاضلاب ها صورت نمی‌گیرد. به عنوان مثال در مورد فاضلاب های انسانی خام و فاضلاب کشتارگاه گرانول سازی اتفاق نمی‌افتد. بنابر این لازم است که در برخی موارد راکتور را با استفاده از گرانول های آماده نطفه گذاری نمود. در راکتور UASB جریان مواد از پایین راکتور وارد شده و از میان بستر لجن و یا سبد لجنی که محل تجمع گرانول هاست عبور می‌کند. بدین ترتیب مواد آلی توسط انبوهی از باکتری های بی‌هوازی موجود در این محل تجزیه شده و بیوگاز تولید می‌گردد. سپس گاز تولیدی بوسیله یک جدا کننده گاز، مایع، جامد که در بالای راکتور نصب گردیده است، جدا شده و مایع زلال شده از طریق سرریز خارج می‌گردد. این در حالی است که لجن گرانوله به طور طبیعی در پایین راکتور به حالت ته نشین باقی می‌ماند. سرعت صعود گازهای تولیدی و همچنین سرعت جریان خوراک ورودی از جمله مهمترین عوامل در حفظ و نگهداری گرانول‌ها در داخل راکتور هستند. در راکتورهای UASB احتیاج به سیستم جریان برگشتی مواد و همچنین سیستم اختلاط مکانیکی نمی‌باشد، لذا انرژی مورد نیاز برای راهبری راکتور حداقل خواهد بود. طرح شماتیک یک هاضم بستر لجن را در زیر ملاحظه می‌کنید:

زیست توده 22